Еще один вице боится остаться без работы

В материале Еще одно обращение к САР, которое останется без ответа «Юсисапайл» сообщал о появлении Обращения к руководству Союза армян России, в котором содержится призыв хоть как-то  приблизить деятельность этой организации к запросам тех, от чьего имени подчас выступают деятели этой структуры. Правда, таких обращений уже было множество и, казалось, что и это останется без какой-либо реакции. Но инициативу подхватили армянские СМИ и нашим незваным «начальникам» пришлось все-таки отреагировать.

Сначала это сделал сам шеф (см. в «Юсисапайле» — “Некоторым нечем заняться и они нашли занятие критиковать работающую организацию”), потом эстафету подхватил его вице, известный своей ностальгией по апшеронским временам (см. материал Под заявлением же есть подписи!), а теперь в процесс подключился второй вице Владимир Балабекович Агаян. Сколько в САР-е вице-президентов всего и сколько еще будет подключений мы не знаем, но разве таких ответов ждет от них армянская общественность России?

Малоизвестный нам вице-президент САР ссылается на свою прежнюю работу, связанную с анонимными письмами (не в структуре ли КГБ была эта работа?), а всю критику в адрес САР расценивает как неоценимую помощь азерпропу. По логике этого господина получается, что делать что-то, наносящее вред национальным интересам, — в порядке вещей, а критиковать эти действия (в данном случае  бездействие по версии авторов Обращения) — нельзя, ибо обрадуются азеры и турки.

ՍՆԱՆԿ ԵՎ ԱՆՀԵԹԵԹ ՀԱՐՑԱԴՐՈՒՄՆԵՐ

Հարցազրույց Ռուսաստանի հայերի միության փոխնախագահ Վլադիմիր Աղայանի հետ

— Պրն Աղայան, վերջերս Ռուսաստանում բնակվող հայազգի որոշ քաղաքացիներ դիմել են Ռուսաստանի հայերի միությանը մի շարք հարցադրումներով եւ պահանջել միության ղեկավարների հրաժարականը: Ինչպե՞ս եք գնահատում այդ ամենը:

— Կփորձեմ որպես Ռուսաստանի հայերի միության փոխնախագահ տեսակետս հայտնել այդ մասին:

Եսՙ նախկին աշխատանքիս բնույթից ելնելով, շատ եմ առնչվել անանուն նամակների, նրանցում առաջադրված բազմաբնույթ հարցերի, տարբեր երեւույթների գնահատականների, եւ շատ դեպքերում ներքին հակակրանք, եթե չասեմՙ զզվանք եմ ունեցել նման նամակների նկատմամբ: Իսկ նրանց հեղինակներին միշտ դասել եմ զրպարտիչների շարքին, որովհետեւ նրանք ոչ մի միջոց չէին խնայում իրենց «հերոսներին» (լիներ անհատ թե կազմակերպություն) վարկաբեկելու գործում: Ծանոթանալով Ռուսաստանի հայերի միությանն ուղված դիմումի տեքստինՙ վերհիշեցի այդ անանուն նամակները, բայց մի վերապահմամբ, որ հայտարարության դեռեւս մեզ անհայտ հեղինակները ի վիճակի չեն վարկաբեկելու գործունեությամբ հեղինակավոր, ազդեցիկ վարկանիշ ձեռք բերած կազմակերպությանը, քանզի նրա համբավը վաղուց դուրս է եկել Ռուսաստանի եւ Հայաստանի սահմաններից:

Օրինական հարց է ծագում, թե ինչու Ռուսաստանի հայությանը հուզող հարցերի նկատմամբ պասիվ, հայեցողական դիրքորոշում ունեցող որոշ քաղաքացիներ հանկարծ արթնացան քնից եւ փորձում են «կենսական ակտիվ դիրքորոշմամբ» տասներեքամյա բարձունքից «գնահատել» Ռուսաստանի հայերի միության գործունեությունը եւ այն ներկայացնել, մեղմ ասած, ծուռ հայելու մեջ: Դա, եթե չասենքՙ բարոյական չէ, ապա առնվազն զարմանալի ու տարօրինակ է, անգամ` ծիծաղելի:

Մենք մեր թերությունները լավ գիտենք: Գիտակցում ենք, որ առաջադրված շատ խնդիրներ դեռեւս չենք կարողացել լուծել, չենք կարողացել լուծել նաեւ նրա համար, որ հայկական համայնքի որոշ ներկայացուցիչներ մեզ օգնելու փոխարեն բռնել են բամբասանքի եւ կատարված աշխատանքը սեւացնելու ուղին:

Եթե դիմումի հեղինակները ցանկանում են Ռուսաստանի հայերի միության գործունեությունն էլ ավելի արդյունավետ դարձնել, ունեն կառուցողական առաջարկություններ, ապա կազմակերպության դռները բաց ենՙ ցանկացած ձեւաչափով երկխոսության համար: Բայց դժբախտաբար այդ սնանկ հարցադրումները ցույց են տալիս, որ նրանց մոտեցումները ոչ միայն կառուցողական չեն, այլեւ ժխտողական են: Ասածս ապացուցելու համար բերեմ միայն մեկ օրինակ. դիմումի մեջ մեր կազմակերպությանը փորձում են մեղադրել նաեւ նրա համար, որ ոմն գիտնական Մեյերիՙ Ռուսաստանի «Կուլտուրա» հեռուստաալիքով Հայոց ցեղասպանության փաստը ժխտելու հայտարարությանը չենք արձագանքել: Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման եւ դատապարտման ուղությամբ մեր կազմակերպության կողմից իրականացված ծրագրերի ֆոնին այդ փաստը ոչ մի կարեւոր դերակատարում չի կարող ունենալ, եթե փորձենք անգամ թռուցիկ ներկայացնել կատարվածը:

Ռուսաստանի հայերի միության ստեղծումից անմիջապես հետո կառույցին կից Մոսկվայում ստեղծվեց Միջազգային իրավունքի եւ քաղաքագիտության ազգային ինստիտուտ, որը դարձավ Հայոց ցեղասպանության հարցերի ուսումնասիրման յուրահատուկ կենտրոն: Ինստիտուտի կողմից բազմիցս կազմակերպվել եւ իրականացվել են միջազգային գիտագործնական կոնֆերանսներ, ձեւավորվել է աշխարհի հայտնի ցեղասպանագետներից կազմված փորձագիտական հանձնաժողով, որը երկու տարի շարունակ ուսումնասիրել է Ցեղասպանությանն առնչվող պրոբլեմները եւ նախապատրաստել Հայ դատը միջազգային դատարան ներկայացնելու առաջին լուրջ փաստաթուղթը: Կատարված ուսումնասիրությունների հիման վրա միության նախագահ Արա Աբրահամյանի ֆինանսական միջոցներով հրատարակվել են մի քանի տասնյակ գրքեր, ինչպես Ցեղասպանության, այնպես էլ Արցախի հիմնահարցի կարգավորման խնդիրների վերաբերյալ: Դրանց շարքում առանձնահատուկ տեղ է գրավում երջանկահիշատակ Յուրի Բարսեղովի «Հայերի Ցեղասպանությունը. Թուրքիայի պատասխանատվությունը եւ միջազգային հանրության պարտավորությունները» հանրությանը քաջ հայտնի եռահատոր աշխատությունը եւ «Լեռնային Ղարաբաղը միջազգային իրավունքում եւ համաշխարհային քաղաքականության մեջ» երկհատորյակը:

Համոզված եմ, որ եթե այդ անհայտ անձինք ձերբազատվեին ալարկոտությունից եւ ուսումնասիրեին կազմակերպության գոնե միայն այդ ուղղությամբ կատարած աշխատանքը, դժվար թե գրիչ վերցնեին ձեռքերը եւ հանդես գային նման անհեթեթ հայտարարություններով:

Կցանկանայի օգտվել ներկա հարցազրույցի առիթից, հակադարձել իրենց իսկ բարձրացրած խնդիրը եւ հարցնելՙ եթե այդքան տոգորված եք Հայոց ցեղասպանության փաստը ժխտողին արձագանքելու խնդրով եւ ունեք անանուն ստորագրահավաք կազմակերպելու փորձ, ապա ինչո՞ւ դուք չփորձեցիք նույնՙ ստորագրահավաք կազմակերպելու միջոցով մեղադրանք ներկայացնել Հայոց ցեղասպանության փաստը ժխտող գիտնականին եւ ստիպել, որ նա հրապարակայնորեն ներողություն խնդրի մեր ժողովրդից: Ինչո՞ւ չէիք անում, ո՞ւմ էիք սպասում, թե՞ սովորել եք միայն ուրիշի ձեռքերով շագանակ հանել կրակից: Ակնառու է, որ այս անանուն անձինք հեռու են եւ անտարբեր հայոց հոգսերից, ուստի եւ մեր կազմակերպությունը որեւէ ընդհանուր բան չի կարող ունենալ նրանց հետ:

— Պրն Աղայան, Ձեր կարծիքով ի՞նչ նպատակ են հետապնդում այս դիմումի հեղինակները:

— Քանի որ հայտնի չէ դիմումի հեղինակների (կամ միգուցե հեղինակի, չգիտենք) ով լինելը, դժվարանում եմ խոսել նրանց նպատակների մասին: Բայց մի բան հստակ է. նրանք իրենց վերաբերմունքով ոչ թե օգնում են կազմակերպությանը, այլ ջուր են լցնում առաջին հերթին Ռուսաստանում գործող ադրբեջանական կառույցների ջրաղացին: Ասեմ թե ինչու…

Ռուսաստանի հայերի միության ստեղծումը հարյուրամյակի նոր մարտահրավերներին դիմակայելու թելադրանք էր, նպատակ հետապնդելով ներհամայնքային համախմբումից անցնել վերհամայնքային համախմբման: Կառույցը ինքնակազմակերպման, համախմբման, կազմակերպական-ինստիտուցիոնալ որակապես նոր կառույց է, որը իր գործունեության ընթացքում դարձել է հետեւողականության, ավանդապահության եւ նոր օրվա բացահայտումների միաձուլման ակնառու օրինակ: Ահա թե ինչու մեր կազմակերպությունը մեծ հեղինակություն է վայելում Ռուսաստանի հասարակական, քաղաքական կազմակերպությունների, պետական կառավարման մարմինների միջավայրում, իր գործունեությամբ նպաստելով ոչ միայն Ռուսաստանում բնակվող հայության աշխատանքային, կրթամշակութային, իրավական շահերի պաշտպանությանը, այլեւ հայ-ռուսական հարաբերությունների, երկու ժողովուրդների դարավոր բարեկամության էլ ավելի խորացմանը: Եվ միանգամայն օրինաչափ է, որ Ռուսաստանի Կենսագրական ինստիտուտը ազգային մրցանակաբաշխության «Տարվա կազմակերպություն-2012» անվանակարգում հաղթող ճանաչեց «Ռուսաստանի հայերի միություն» համառուսաստանյան հասարակական կազմակերպությանըՙ «Միջպետական եւ ազգամիջյան հարաբերությունների ամրապնդման գործում ունեցած նշանակալի ավանդի համար»: Իսկ կազմակերպության ղեկավար Արա Աբրահամյանի աշխատանքը բազմիցս գրահատվել է Ռուսաստանի Դաշնության եւ Հայաստանի Հանրապետության բարձր պարգեւներով:

Բնական է, որ մեր կազմակերպության մեծ հեղինակությունը Ռուսաստանում գործող ադրբեջանական կազմակերպություններին ամենեւին էլ դուր չի գալիս, նրանք կցանկանային եւ կասկածից վեր է, որ փորձում են սեպ խրել հայ-ռուսական օրեցօր խորացող հարաբերությունների մեջ: Ուստի այդ դիմումում բերված անհիմն հարցադրումների հեղինակները նպաստ են բերում այդ կազմակերպությունների գործունեությանը: Դրանում համոզվելու համար խորհուրդ կտայի ծանոթանալ թուրք-ադրբեջանական կայքէջերին:

Այստեղ եւս ավելորդ չեմ համարում նշել, որ մեր կազմակերպությունը միշտ կոչ է արել բոլոր նրանց, որոնք մտահոգված են մեր համազգային խնդիրներով, միասնական ճակատով պայքարել դրանք լուծելու համար: Միասնության պառակտման ամեն մի փորձ հակասում է մեր ազգային շահերին եւ անասելի չափով վնասում է մեզ: Եվ իրոք, այստեղ մենք սխալվելու իրավունք չունենք, որովհետեւ մեր սխալներին սպասողներ դեռեւս շատ կան…

— Պրն Աղայան, քանի որ դիմումի հեղինակները մի շարք պահանջներ են ներկայացնում կազմակերպությանը, ապա կցանկանայինք լսել Ձեզ, թե ինչ է արվել անցած տասներեք տարիների ընթացքում:

— Ցեղասպանության միջազգայնորեն ճանաչման եւ դատապարտման ուղությամբ իրականացվող մեր կատարված աշխատանքների մասին ես փորձեցի հիշատակել ոչ թե նրա համար, որ հաշվետու ենք անանուն անձանց, այլ միայն այդ դիմումում առաջադրված հարցերի սնանկությունն ապացուցելու համար: Ուստի ներկա առիթով մեր կողմից իրականացվող այլ ծրագրերի վերաբերյալ ես Ձեր հարցին չեմ պատասխանի: Նախ նրա համար, որ ՌՀՄ գործունեությանը քաջ տեղյակ են թե՛ Հայաստանի եւ թե՛ Ռուսաստանի լայն հասարակությունը եւ հատկապես ռուսահայերը, եւ երկրորդ, չեմ ուզում անանուն, անհիմն, անպատասխանատու հարցադրումների հեղինակներին պատասխանել: Ելնելով այս ամենիցՙ խորհուրդ եմ տալիս ստորագրահավաքի հեղինակներին այսուհետեւ քաջություն ունենալ սեփական անվամբ հանդես գալու եւ ասել միայն ճշմարտությունը:

Իսկ բոլոր նրանց, ում հետաքրքրում է ՌՀՄ գործունեությունը, ապա ամբողջական տեղեկատվություն կարող են ստանալ նաեւ համացանցից եւ ՌՀՄ պաշտոնական կայքէջից:

комментариев 18

  1. Согласен, крайне неудачный ответ. У посторонних людей заступиться за САР гораздо эффективнее и непосредственнее получается, чем у функционеров самого САР-а.

  2. Добрый день друзья! Вы не моли сообщить, а сколько-то первых и вице-президентов у САР. Мне кажется что их количество больше, чем рядовых членов САР-а. Давайте с Вами составим список:-Тер-Газарянц, — Агаян,- Муканян,- Ананянц,- Галстян и ……..

    • А сколько надо столько и будет-один бывший дипломат который
      начал разлогать морально (взятками) Армению, другой шнурок
      из КГБ , трети медалоносец (зачем РФ награждать чужого посла ?) другой человек нужного человека -короче офис для своих детей

  3. Меджберум: «Ծանոթանալով Ռուսաստանի հայերի միությանն ուղված դիմումի տեքստինՙ վերհիշեցի այդ անանուն նամակները, բայց մի վերապահմամբ, որ հայտարարության դեռեւս մեզ անհայտ հեղինակները ի վիճակի չեն վարկաբեկելու գործունեությամբ հեղինակավոր, ազդեցիկ վարկանիշ ձեռք բերած կազմակերպությանը», ев шарунакутюн: «քանզի նրա համբավը վաղուց դուրս է եկել Ռուսաստանի եւ Հայաստանի սահմաններից», Ирог эспеса, верджин мас шат чишт э бнутагрел hертакан вице -президент, тэ нра hамбав вахуц дурс э екел …у айд каруйц стацел э hамерга -банкетаин клуби hамбав, вор индз мот нуйнпес араджацнум э ззванк, инчпес дук эк ззвум айн намакиц, вори текстин цанотацел эк, ев ес ашхатум эм нман hамайнкаин каруйцнериц hеру линем, канзи воч ми дракан бан чем теснум айнтех. Дук урахацек, говасанек мект мекит, парцецек дзер арац горцеров, у тох мнацац мардик, воронк чен гтнвум дзер каруйци казми медз дзер у дзер нманнери hамар миайн ев миайн ззванк араджацненк. Байц, дук дзер мекнабанутямб арден иск джвар те аржананак hарганки.

  4. Да это же шарашкина контора. Вообще о чём разговор? Куче вице- и незнающий русского президент. Забавная компания. А то что вся эта ситуация наносит удар по Армении и её репутации в России этих недоумков от САР не заботит. Ибо заботиться нечем.

  5. САР — ЗАО «Абрамян»

  6. На мой взгляд, надо идти по пути создания многих армянских организация, а не замыкать всё на САР или какой-то одной структуре. Пусть их будет десятки.Бояться этого не надо.
    САР — не как единственная, выражающая интересы всего российского армянства, а САР как одна из многих, не претендующая на всеохватность.В конце концов, САР тоже имеет право на жизнь, но именно как одна из организация, а не как единственная и неповторимая.Деньги у человека есть, тщеславия тоже , судя по всему, не занимать.. — вот он и создал то, что считает нужным.Имеет право на свои деньги создвавть любую организацию. В конце концов, ведь что-то, пусть мизер,.
    но делает и САР.
    Другое дело, когда САР претендует на то, чтобы выражать мнение если не всех, то подавляющего количества российских армян. И хочет чтобы все, в т.ч. и российские власти так считали. Вот это неправильно.

    В конце концов, в идеале, возникнет сетевая, горизонтальная система всевозможных армянских организаций, которые будут охватывать разные стороны жизни армянства.Вот такая сетевая структура, как мне представляется, и будет тем самым прообразом истинного сильного армянского лобби.

  7. Насколько мне известно, Владимир Агаян в Ереване сидит — я его там видела, видно в Ереване и взято интервью. Там шеф — Шахгельдян, и Агаян там в офисе сидит. Но вице или нет — не знаю. Представитель — точно.

    Вообще, я бы на месте Абрамяна столько людей не держала бы. Но хозяин-барин, раз держит, значит, надо.

    Самый главный вице — Тер-Газарьянц, работает чётко, несмотря на возраст. Он и водил меня за нос 2 года.
    Муканян — по молодёжной работе, Герман Ананьянц — по регионам. Вот он его часто подводит, и сейчас с этим водителем, непродуманно выступил, на мой взгляд. Партейный, наверное… Лусик Гукасян тоже вице, она вовлечена во все благотворительные программы. Это я про вицей. Может, ещё есть, не знаю…

    Я не могу понять, в чём разница между армянами, которые граждане и которые нет (его довод). Тогда пусть займётся Мардиросом Демерчяном, которого менты ломом насиловали, чтоб показания подписал. Вместо бутылки шампанского. Тот- сочинец, насколько я знаю, и занимается этой несчастной семьё Лев Гудков, который депутат-оппозиционер и решил это использовать тоже… Ну, а почему не поехал, не поинтересовался? Регион ведь?
    Я стала звонить во все СМИ, на ноги подняла сочинские корпункты, а те — Немцова. Но разве это моё дело? Мне бы со своим гипсом разобраться: то говорят нет перелома, то есть, то плохо гипс кладут, то ещё хуже…)))))

  8. C Липаритом соглашусь, с одной лишь оговоркой: Количество организаций не должно расти самоцельно. Критерии в первую очередь должны определены. Если их ставить жестко, то не останется ни одной организации. Или — ни одна из них не дотянет и десятой части того, что из себя на сегодня представляет САР.
    А чтобы определить критерии и хоть немножко увериться в том, что они будут соблюдены — надо, чтобы определяющие эти критерии люди были кристально чистыми, достойными и заслуженными определить, представлять и контролировать исполнение общественных чаяний. И такой роскоши, тоже, извините, в наличии не имеется.
    Касаемо нынешнего шума вокруг САР-а, давайте признаемся положа руку на сердце: Не было бы всего этого, если бы у армянского руководства сегодня была достаточного мужества и политической воли поговорить с российским руководством на равных. Тогда и не было бы необходимости искать крайних, дабы скрыть собственную бесхребетность. Тогда и российским армянам было бы что отстаивать. И критерии бы появились и мотивация. Тогда и САР был бы другим. А если бы оставался таким, какой он сейчас, то его не было бы само собой, потому что не был бы востребован. И вся эта затея Тавадьяна с его грязной манипуляцией святым именем Ростома Заваряна — не был бы заказан.
    Я еще раз повторяюсь: Вся трагикомичность ситуации в том, что САР за свои не знаю сколько там лет деятельности сам себе не изменял. Деятельность его, с небольшими замечаниями, в общем-то отражала реальную потребность российского армянства. И вдруг, в одночасье выясняется противоположное: Шел, как сейчас выясняется, по порочному пути. Но, товарищи, ведь всех вас это устраивало! Как в Ереване, так и в Москве. Российское армянство за это время не смогло предложить альтернативу, что-либо конкурентоспособное. Сегодня, так и не имея ничего вразумительного взамен, браво берется за уничтожение САР. Логично это?
    Я никогда не считал деятельность САР эталоном и никогда не скрывал это. Всегда радовался редким точным поступкам САР и тоже не скрывал. Сегодня меня не особо заботит опасность расформирования САР-а. Меня удручает то, кто претендует на его место в организации общинной жизни армян России. В подобных случаях я не задумываюсь над тем, что совершаю идиотские поступки. По этому, если этот шабаш дилетантов будет прогрессировать — не исключаю своё вступление в САР.

    • А в чем святость имени Ростома Заваряна? Я просто не в курсе.

      • Ростом Заварян — один из основателей Армянской Революционной Федерации «Дашнакцутюн».

  9. Критиковать всегда легче, чем реально что-то делать. Могу поспорить что некоторые здесь красиво заливающие ничего полезного для армянства не сделали. Скажите, а сколько к примеру в Москве армян являющиеся членами САРа членских взносов сдали. Все только требуют, а отдать никто ничего не хочет. Да что говорить, даже один раз в год на траурный митинг 24 арпеля не приходят, а как кого-то банбасел у хайтарагел — так они «мастера»

    • А сколько членов у САР ? Если кто то удачно женился это что
      прямой путь в пресидены САР. Создали для личных целей крышу
      как КПСС и хотите вечно на лаврах почивать ? Один медаланосец
      РФ (зачем РФ награждать чужого посла ?) друг его шнурок из КГБ
      Бывший дипломат который в Армении ввел кумовство и взятки.
      САР это офис бля ваших бездарных детей.

      • А ты создай свой и покажи всем каким должен быть САР!

  10. varzhapet, вам с вашими познаниями действительно лучше в САР вступать. Среди основателей АРФ нет Ростома Заваряна. Основатели АРФ Дашнакцутюн: Стефан Зорян (псевдоним — Ростом), Христафор Микаелян и Симон Заварян.

    • Настой ехидный, но отвечу доброжелательно: После такого ляпа и туда могут не брать. 🙂

      • Ответ достойный))))) Но туда возьмут, поверьте!!!

  11. САР не состоявшаяся организация. Я скажу еще больше , она мешает нормальноифункционировать другим армянским общинам России, как городским , так и региональным. Не знаю ни одного конкретного факта помощи им. Помню только его команду своему вице по связям с регионами Абрамяна ог том, что все кто будет упоминать в своих обращениях САР должен перечислить 100000 дол. США на счет центральной организации, как говорят -обещал крышевать. Спрашиваете о числе членов -в самый период расцвета МГО САР было чуть меньше 4000 человек. После 2014 не только не увеличилась численность, но и упала , если наберется сотня и то хорошо. Он лично дал задание своему первому вице объявить о роспуске Городской, самой многочисленной, активной , базовой организации объявить об этом, причем , тихо , по одиночку вызывая к себе в кабине и показывая пальцем в потолок сообщая , что Сам приказал. На вопрос как это возможно, в нарушение устава, без решения Совета МГО САР, Правления не говоря о съезде , он пожал плечами и стыдливо промолчал. Для многих членов МГО САР это был удар ниже пояса, причем исподтишка и тайно. Ну ладно рядовые члены, но Члены Совета, более 30-ти Председателей комиссий , 55 Уполномоченных по 26 Ассоциациям МГО САР не понимали как моно единолично принять такое решение, даже не известив их. Вот так бесславно произошел развал МГО САР,, за что он даже не ответил перед бывшими членами. Но самое вопиющее , что после решения Мос.Гор. суда о ликвидации Всемирного армянского конгресса , за бездеятельность(отсутствии отчетности по работе, финансовых, налоговых и др. обязательств со статусом ликвидированной организации , продолжал переизбираться на почетную должность ликвидированной организации на пышных президентских съездах . продолжает подписываться — Президент ВАК и вводить в заблуждение весьма солидных и уважаемых людей. Стыд и срам, да и только.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: