Վարձքդ կատար «Հյուսիսափայլ»

комментариев 7

  1. О, Юсис!
    Гляжу на бездвижный твой интерфейс и вспоминаются слова из песенки:
    Ты куда, Одиссей,
    От жены, от детей!

    Интересно, на кого нас оставил Давид Балаян ? Что за эгоист! Только о себе думал, да? А он подумал о нас? Был шен тун, был огонёк, мы на него заглядывали, мы иногда, очень вяло, очень неадекватно вяло откликались на его подвижнический труд, каждодневный, за счёт здоровья, за счёт сна, отдыха, собственных личных надобностей, за счёт непрочитанных книг, статей… Сидел и делал ОДИН эту он-лайн газету, один отпускал свои ехидные, хлёсткие замечания, принципиальный, не прощающий предательства…

    А сам предал нас. Оставил и ушёл. Бросил и нас, и своё детище.
    Я снова спрашиваю: на кого оставил нас Давид Балаян?

    Лично я категорически не согласна с его авторитарным решением. Юсисапайл-евойный, но — для нас.
    Нас он спросил? И таким армянским словом «Վարձքդ կատար» описал свой уход, что не всякий русскоязычный поймёт. , по крайней мере, после друга Армена Саркисова я догадалась, о чём речь. Спасибо ему.

    Миссия выполнена, говорит.
    Создаётся впечатление, что армяне очень легко расстаются со своими ценностями. А мы считаем, что рано оставлять поле боя, Там все оставляют, бросаются судьбой и родиной, уезжают, здесь бросаются он-лайн газетами, кусочек Армении я видела в этом «вордпресскоме», а теперь и здесь будет пусто…

    И опять вспоминаю слова из песни, чудесная песня была:

    Вернись!
    Я вновь и вновь зову: вернись!

    Давайте, все, кто зайдёт, прочтёт, пусть мимо грустно не пройдёт, оставит подпись: мы здесь ждём, лишь в отпуск можно уходить…

  2. Очень жаль.

  3. «Юсисапайл» — часть истории, традиций, идентичности. Он не может просто так взять и исчезнуть. Что-то должно придуматься, кто-то должен придумать. Первым, кто должен предложить что-то — это сам Давид Балаян. Ибо он, лучше, чем кто-либо понимает, что «Юсисапайл» для армян России то же самое, что Лазаревская гимназия, Новый Нахиджеван и еще много чего, что определяет нашу идентичность в России, нашу гордость и наше моральное право составлять часть российского общества, его культуры и истории.
    Давид Балаян так же, лучше, чем кто-либо другой осознает что человек в праве уставать, разочароваться, уйти с арены, но имеющая полуторавековую историю газета — нет!
    Я, хоть и поднял истерию в фейсбуке и некоторых форумах по поводу принятого Давидом Гургеновичем решения, но очень надеюсь, что он очень скоро возобновит выпуск.
    Тем более, мою последнюю статью для армянского раздела «С минувшим годом тебя, Армения» он еще не опубликовал. :)))

  4. Гоар джан, Ваше предложение очень даже дельное. Начинаю действовать по Вашему сценарию.
    Это должно было быть опубликованно в «Юсисапайле», вечером, 23.12. 2012

    Անցնող տարիդ շնորհավո՛ր, Հայաստան

    Օրացուցային տարին մոտենում է իր ավարտին, մինչդեռ քաղաքական իրադարձությունները տակավին իրենց եռման փուլում են. նախագահական ընտրությունները նոր–նոր են մտնում ակտիվ զարգացման շրջան, քաղաքական ուժերը նոր–նոր են վերախմբավորվում, միջխմբակցային «ամուսնալուծությունների» ու «մեղրամիսների» բուռն շրջանը, իր «հաստիքային խնամախոսողների» եկամտամուտ սպասելիքներով՝ նոր–նոր է հավակնում իրականանալ։ Սպասելիքների այս զեղուն շրջանին էլ հենց անկանխատեսելի ու անսպասելի համընկավ օրացուցային տարվա ավարտը։
    Եվ, ինչպես ընդունված է, անկախ ամեն ինչից, հարկ է ի մի բերել անցնող տարվա արդյունքները։
    Ի՞նչ տվեց 2012–ը Հայաստանի հասարակությանը մասամբ, և հայկական պետականությանը՝ ընդհանրապես։
    Մայիսի 6–ին կայացած խորհրդարանական ընտրություններին նախորդած ամիսները ցուցադրեցին հայաստանյան իրականության բոլոր թերի և խոցելի կողմերը։ Եվ, ինչպես պարզվեց՝ դրանք շատ ավելին էին, քան կարելի էր ենթադրել։ Ամենացավալին դրանցից, Հայաստանի քաղաքական ուժերի զգալի կախվածությունն էր արտաքին ուժերից։ Եղավ մի պահ, երբ արդեն դադարեցինք ոչ միայն զայրանալ, այլ նաև զարմանալ մեր քաղաքական գործիչներից ոմանց ստրկամետ պահվածքից։ Հայաստանում հավատարմագրված գերտերությունների և ոչ միայն նրանց դեսպանատները վեր էին ածվել խորհրդային շրջանի ոսկերչական խանութների, ուր աշխատանքային օրվա ավարտից հետո, հասարակ մահկանացուների աչքից հեռու, համայնավարական կուսակցության տեղական վերնախավը ներկայացնողների տիկնայք «անպետք մետաղի» մեջ էին ներդնում իրենց ամուսինների «դատած–բանած հալալ քրտինքը»։ ժամանակակից պարագային՝ միակուսակցականներին փոխարինում էին բազում խայտաբղետ կուսակցություններ ներկայացնողները, տիկնանց՝ հենց իրենք, ամուսինները։ Ներդրման արժեվճարը՝ փողը չէր, այլ ուրիշի շահին սեփական ժողովրդի շահը զոհ բերելու պատրաստակամությունը, սպասելիքը՝ ոսկի չէր, այլ տվյալ գերտերության ֆինանսա–քաղաքական շրջանակների բարյացկամությունը։ Այդ բոլորը՝ դեռ ոչինչ. առ ի՞նչ էին բարյացկամություն թախանձում մեր խեղճերը։ Այ դա՛ էր թերևս ամենազայրալին ու զազրելին. հայ քաղաքական գործիչները իրենց երկրում հավատարմագրված օտար դիվանագետից ծնկածալ թախանձում էին… վստահության քվե՝ Հայոց Ազգային ժողով ընտրվելու… Այն, ինչը տալու մենաշնորհը Հայաստան երկրի ընտրատարիք ունեցող քաղաքացունն է։ Եվ դա օրինական դրույթ է՝ ամրագրված Հայաստան երկրի Գլխավոր օրենքով՝ Սահ–մա–նա–դըր–ութ–յամբ։ Մեր խեղկատակները իրենց ժողովրդից ակնկալելիք վստահության քվեի փնտրտուքների մեջ՝ օտարի շեմն են լպստում… Բա էլ կապը կտրած օտարին ո՞նց մեղադրես։
    Հաջորդ բացասական դրսևորումը՝ դա նախընտրական խմբավորումներն էին։
    Բացարձակապես անզեն աչքին անգամ տեսանելի էր, որ 2008–ի նախագահական ընտրությունների նախաշեմին ձևավորված և դեռևս այդ ժամանակ իրեն լիովին սպառած ՀԱԿ–ը դեպի խորհրդարանական է գնում ներքին անլուծելի հակասությունների մի ողջ համաբույլ շալակն առած։ Եվ որ նրա ներսում տիրող բարոյական մթնոլորտը, առկա ներուժի պաշարը և հավակնությունների բևեռայնութըունը եթե և ի զորու են որևէ զգացմունք ընտրազանգվածի մեջ առաջացնելու, ապա սոսկ հիասթափություն, զայրույթ, լավագույն դեպքում՝ խղճմտանք։
    «ժառանգության» նախընտրական թեթևամիտ սեթևեթանքը ի սկզբանե կասկածելի քաղաքական վարքի տեր «Ազատ ժողովրդավարների» (ասել է թե լինում է նաև «անազատ ժողովրդավար» ու «ազատ բռնատիրական») հետ, նախանշեց Ռաֆֆու վստահության կորուստը ոչ միայն պոտենցիալ, այլ նաև երդվյալ ընտրազանգվածի մոտ։
    Դա և բազում այլ գործոններ պայմանավորեցին այն հասարակական հիասթափությունը, ինչը առկա էր գարնանը, խորհրդարանական ընտրությունների նախօրեին։ Դրանով էին թերևս պայմանավորված խորհրդարանականի ամոթալի դրսևորումները. ընտրազանգվածը, տեսնելով քաղաքական դաշտի այլասերվածությունը ու տիրող անմաքուր մթնոլորտը, սկզբունքային կամարտահայտմանը գերադասեց ՀՀԿ–ի ու ԲՀԿ–ի առաջարկած ընտրակաշառքը, ելնելով «խոզից մի մազ պոկելու» գերադասելիության սկզբունքից։
    2013-ին սպասվելիք նախագահականի նախընտրական խմորումները սկսեցին տակավին խորհրդարանականի ավարտն ազդարարող սուլիչի ծղրտոցը չլռած: ՀՀԿ-ն, ելնելով խորհրդարանականի արդյունքներից, անմիջապես որդեգրեց, իր գործիչներից ոմանց լեզվով ասած՝ «դեմըս խաղ չկա» մարտավարությունը: Սերժ Սարգսյանին անպարտելի թեկնածու հռչակելուն մեկտեղ, ՀՀԿ-ն դիմեց մի փայլուն, հանճարեղ ծրագրված ձեռնածության ևս. նա Սարգսյանին անվիճելի ու 100% հավանական մրցակից հռչակեց Քոչարյանին ու Տեր-Պետրոսյանին և կոշտ տեղեկատվական պայքար սկսեց նրանց դեմ, ինչը, այսօր, թեկնածուների պաշտոնապես առաջադրվելու նախօրեին անիմաստ է դարցնում վերջիններիս մասնակցությունը ընտրապայքարին: Չգիտեմ ի՞նչ է արձանագրելու պատմությունը ու ի՞նչ անդրկուլիսային պայմանավորվածություններ են ջրի երես ելնելու, բայց համարձակվում եմ ենթադրել, որ ԲՀԿ-ՀՀԿ «նկարազարդ» բաժանությունը ոչ այլ ինչ էր, քան Ծառուկյան ու Սարգսյան ազգանուններով բեմադրիչների համատեղ մտքի արգասիք մի քաղաքական մանրապատում, միտված՝ Քոչարյանին չեզոքացնելու և հեռու պահելու տվյալ ընտրապայքարից: Պետք է խոստովանել, որ մտահղացումը հաջողեց: Հաջողեց նաև Օսկանյանի անձի հետ կապված թող որ էժանագին, բայց իր գերխնդրին լիովին ծառայած ներկայացումը, որը նպատակ էր հետապնդում Քոչարյանից զատ՝ նաև Օսկանյանի վնասազերծումը: Այդ ձեռնածությունից հետո Ծառուկյանի «չարչրկված» հրաժարումը ընտրապայքարից հասարակայնությունը ընդունեց հազիվ քողարկված գոհունակությամբ անգամ:
    Բայց, որքան էլ տարօրինակ թվա, վերոհիշյալ երևույթները կարող են դրական նախաձեռնությունների նախապայման հանդիսանալ: Նախ՝ ակնհայտ է, որ Սերժ Սարգսյանի սպասվելիք հաղթանակը նախագահական ընտրություններում միաժամանակ դառնալու է նրա կուսակցության՝ ՀՀԿ-ի վերջի սկիզբը, այդ ձևավորման «կարապի երգը»: ՀՀԿ-ն ոչ միայն աննորմալ ուռճացել է, այլ նաև՝ անսանձ հղփացել: Վերջին օրերի դեպքերը, կապված Օսկանյան-Զուրաբյան զրույցի գաղտնալսման և դա մեկնաբանելիս՝ Արդարադատության նախարարի անմեղսունակ պահվածքի, ինչպես նաև՝ Մհեր Սեդրակյանի կողմից լրագրողի ահաբեկման և դա կոծկելուն միտված ԱԺ նախագահի տրագիկոմիկ գործողությունների հետ՝ գալիս են ապացուցելու, որ այդ կառույցում արդեն «շունը տիրոջը չի ճանաչում» ու զուր է սպասել որ «հաբռգածները» ինքնամաքրման միտում կարող են դրսևորել: Ասել է թե, վաղ թե ուշ «իրենց ոտքը դեմ կառնի իրենց կոտոշին»:
    ՀԱԿ-ի վերջնական ու անվերադարձ կազմաքանդումը եթե ուրիշ որևէ դրական շարունակություն էլ չունենա, այլ միայն նախանշի ՀՀՇ-ի ձեռբազատումը «որդեգիրների» անվերջանալի հոգսերից ու անառողջ հավակնություններից, հնարավորություն տա այդ երբեմնի համակրելի շարժմանը վերադառնալ կառուցողական գործունեության շրջանակ՝ արդեն իսկ քիչ է ասել թե դրական միտում է:
    ԲՀԿ-ի հետ կատարվածը պետք է որ բացի այդ մտացածին կառույցի ընտրազանգվածի աչքերը: Իսկ այսօր-վաղը այդ կառույցից իրեն դուրս դնելու պատրաստ Օսկանյանը միայնակ չի հեռանալու Ծառուկյանից, այլ իր հետ տանելու է կուսակցական կորիզից մի զգալի մաս՝ երդվյալ «քոչարյանականներին»: Դա իր հերթին ԲՀԿ-ն վերջնականապես կվերածի քաղաքականության հետ ոչինչ չունեցող Ծառուկյանի «փշրանքակերների» մի խարխուլ ակումբի: Իսկ այ Քոչարյանն ու Օսկանյանը ի զորու են ստեղծելու քաղաքական հզոր հարթակ: Բացառված չէ նաև, որ նրանք համալրեն ավանդական կառույցներից որևէ մեկի, օրինակ՝ Ռամկավար-Ազատական կուսակցության շարքերը և զարկ տան նրա գործունեությանը:
    Չկա չարիք՝ առանց բարիքի: Սիրիահայությանը բաժին ընկած ողբերգական անցքերը պատճառ դարձան, որ հայոց իշխանությունները կամք դրսևորեն աշխարհասփյուռ հայությանը զորավիգ կանգնելու հարցում և ի շարս մեր եկեղեցու, ՀՅԴ-ի, մյուս ավանդական կուսակցությունների ու Սփյուռքի կառույցների՝ գործուն քայլեր ձեռնարկել:
    Ի մի բերելով վերոնշյալը, կարող ենք արձանագրել, որ 2012-ը մեր հիշողության մեջ մնալու է որոշ կառուցողական նախաձեռնությունների ծնունդով ու դրանցից բխող դրական սպասելիքներով՝ նոր 2013 տարում: Ինչի առթիվ էլ՝ իրավասու ենք ինքներս մեզ շնորհավորելու:
    Անցնող տարիդ շնորհավո՛ր, Հայաստան:

  5. Моего деда тоже звали «Варжапет», тогда учителей так звали. Он Нерсисян чемаран заканчивал, начальные школы в Армении строил и открывал в двадцатые -тридцатые годы. И вот привели в Котайке к нему мальчика семи лет, не разговаривал семь лет.

    -Варжапет, ты только послушай! Наш-то говорить начал!
    -А ну, давай, скажи что-нибудь!
    — Ах, твою… — громко выругался пацан.
    Дед мой изумлённо посмотрел на радостно улыбающегося папашу, а тот счастливо повторял:
    — Վարժապետ, թո խոսա, թո քրֆա!

    А вообще, если вы в Фейсбуке есть, давайте дружить!

  6. Я всех вас поздравляю с Новым Годом!
    Пусть этот год спокойным будет
    И без крови,
    Пусть будет урожайным
    И без боли,

    Пусть будет детям вашим
    Счастье и любовь,
    Здоровье будет,
    Будет кров,

    Пусть деньги не мешают вам
    На родину слетать,
    А там пусть не мешают
    Тоску по ней скрывать…

  7. Наши с Вами предки в одном и том же заведении учились и одну и ту же деятельность вели. Только мои этим занимались в Вайоц Дзоре. Запрос я отправил.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: